Black Bowmore to whisky-legenda. Destylowano ją w 1964 roku, a następnie poddano leżakowaniu w dębowych beczkach po sherry z Oloroso, które umieszczono w piwnicy poniżej poziomu morza. Dzisiaj istnieje już niewiele z 5812 wyprodukowanych butelek. Black Bowmore butelkowany w następujących rocznikach: 2000 butelek w roku 1993, 2000 butelek w 1994, 1812 butelek w 1995. Znawcy twierdzą, że pomimo wielu lat w dębowej beczce, whisky nie jest „drewniana”. Wprost przeciwnie, wieść niesie, że jej smak jest wprost zachwycający. Może warto zainwestować?
za Open Bar.
czwartek, 28 kwietnia 2011
sobota, 23 kwietnia 2011
Radosnych Świąt
Z okazji Świąt Wielkanocnych
Najserdeczniejsze Życzenia
Zdrowia, Szczęścia
oraz Wszelkiej Pomyślności
życzy zespół Loży Dżentelmenów
Najserdeczniejsze Życzenia
Zdrowia, Szczęścia
oraz Wszelkiej Pomyślności
życzy zespół Loży Dżentelmenów
poniedziałek, 28 marca 2011
Wino a pleśń szlachetna
Czy możecie sobie wyobrazić wino, które wyprodukowano z winogron pozostawionych na krzaku tak długo, że spleśniały?
No cóż, choć brzmi to nieprawdopodobnie, to o ile proces pleśnienia wywołał właściwy rodzaj grzyba (Botrytis cinerea), takie małe, skurczone, pokryte pleśnią jagody dają jedne z najlepszych win słodkich na świecie.
W jagodach pozostaje jedynie kropla soku, ale o tak wysokiej naturalnej słodyczy i kwasowości, że drożdże nie są w stanie wydajnie przetworzyć cukru. To ten niesfermentowany cukier, pozostający w winie po fermentacji, odpowiada za jego słodycz.
.
źródło:
Arkell J."Wino", Wyd. Olesiejuk Sp.Z o.o
No cóż, choć brzmi to nieprawdopodobnie, to o ile proces pleśnienia wywołał właściwy rodzaj grzyba (Botrytis cinerea), takie małe, skurczone, pokryte pleśnią jagody dają jedne z najlepszych win słodkich na świecie.
W jagodach pozostaje jedynie kropla soku, ale o tak wysokiej naturalnej słodyczy i kwasowości, że drożdże nie są w stanie wydajnie przetworzyć cukru. To ten niesfermentowany cukier, pozostający w winie po fermentacji, odpowiada za jego słodycz.
.
źródło:
Arkell J."Wino", Wyd. Olesiejuk Sp.Z o.o
niedziela, 27 marca 2011
Etiopska ceremonia kawy
Etiopska ceremonia kawy to nieodłączny element tamtejszej kultury i życia społecznego. Zaproszenie na tego typu celebrację jest oznaką przyjaźni i szacunku, a także najlepszym przykładem tego, czym jest etiopska gościnność. Ceremonia odbywa się praktycznie zawsze, kiedy pojawia się nowy przybysz, niezależnie od pory dnia. Pośpiech jednak jest niewskazany, a cały proces może trwać nawet kilka godzin. To zdecydowanie nie jest kawa instant.
Mistrzynią ceremonii jest zazwyczaj młoda kobieta przyodziana w tradycyjny etiopski strój, czyli białą sukienkę ozdobną w szerokie kolorowe lamówki. Celebracja rozpoczyna się ułożeniem na długich aromatyzowanych źdźbłach trawy wszystkich potrzebnych przyborów. Ziarna kawy palone są na płaskiej patelni umieszczonej nad małym węglowym paleniskiem. Przewodniczka ceremonii delikatnie oczyszcza ziarna, a następnie wytrząsa niepotrzebne łuski. Kiedy ziarna staną się czarne i błyszczące oraz kiedy zacznie się uwalniać z nich aromatyczny olej, mieli się je tłuczkiem w moździerzu o długiej rączce. Kawę przesypuje się powoli do zaopatrzonego w pokrywkę ze słomy glinianego imbryczka zwanego jebena. Proszek musi zostać przesiany kilka razy przez drobne sito, ponieważ w wyniku stosowania archaicznych metod ma bardzo nieregularną konsystencję. Najmłodsze dziecko w rodzinie obwieszcza wszystkim, kiedy napój zostanie podany i czeka na moment, kiedy poda go najpierw najstarszym, a następnie pozostałym zgromadzonym, łącząc wszystkie pokolenia. Na końcu młoda kobieta nalewa kawę do małych porcelanowych filiżanek dla rodziny, przyjaciół i sąsiadów, którzy obserwowali całą procedurę przez ostatnie pół godziny. Nalanie z gracją napoju cienką złocistą strużką do każdej filiżanki z wysokości około trzydziestu centymetrów wymaga lat praktyki.
Kawę pije się z dużą ilością cukru (w niektórych wsiach jest to sól), ale bez mleka i generalnie w akompaniamencie hojnie szafowanych pochwał smaku i umiejętnego przyrządzenia napoju. Kawie często towarzyszą przekąski takie jak prażona kukurydza, orzeszki ziemne albo gotowany jęczmień. W wielu rejonach Etiopii ceremonia odbywa się trzy razy dziennie: rano, w południe i wieczorem. To najważniejsze społeczne wydarzenie w wiosce i czas dyskusji na temat życia, polityki, a także plotkowania. Niegrzecznie jest poprzestać na mniej niż trzech filiżankach kawy, gdyż wypicie trzeciej niesie ze sobą błogosławieństwo. Przemiana duchowa, która ma zajść podczas ceremonii kawy, wymaga dopełnienia Abol (przy pierwszej kolejce), Tona (druga kolejka) oraz Baraka (trzecia).
Kawa zajmuje w Etiopii miejsce honorowe. Sam proces uprawy i zbiorów angażuje ponad dwanaście milionów mieszkańców tego kraju i przynosi około dwóch trzecich jego dochodu. Nic dziwnego, że jedno z etiopskich powiedzeń, "Buna dabo naw", oznacza: "Kawa to nasz chleb"!
Mistrzynią ceremonii jest zazwyczaj młoda kobieta przyodziana w tradycyjny etiopski strój, czyli białą sukienkę ozdobną w szerokie kolorowe lamówki. Celebracja rozpoczyna się ułożeniem na długich aromatyzowanych źdźbłach trawy wszystkich potrzebnych przyborów. Ziarna kawy palone są na płaskiej patelni umieszczonej nad małym węglowym paleniskiem. Przewodniczka ceremonii delikatnie oczyszcza ziarna, a następnie wytrząsa niepotrzebne łuski. Kiedy ziarna staną się czarne i błyszczące oraz kiedy zacznie się uwalniać z nich aromatyczny olej, mieli się je tłuczkiem w moździerzu o długiej rączce. Kawę przesypuje się powoli do zaopatrzonego w pokrywkę ze słomy glinianego imbryczka zwanego jebena. Proszek musi zostać przesiany kilka razy przez drobne sito, ponieważ w wyniku stosowania archaicznych metod ma bardzo nieregularną konsystencję. Najmłodsze dziecko w rodzinie obwieszcza wszystkim, kiedy napój zostanie podany i czeka na moment, kiedy poda go najpierw najstarszym, a następnie pozostałym zgromadzonym, łącząc wszystkie pokolenia. Na końcu młoda kobieta nalewa kawę do małych porcelanowych filiżanek dla rodziny, przyjaciół i sąsiadów, którzy obserwowali całą procedurę przez ostatnie pół godziny. Nalanie z gracją napoju cienką złocistą strużką do każdej filiżanki z wysokości około trzydziestu centymetrów wymaga lat praktyki.
Kawę pije się z dużą ilością cukru (w niektórych wsiach jest to sól), ale bez mleka i generalnie w akompaniamencie hojnie szafowanych pochwał smaku i umiejętnego przyrządzenia napoju. Kawie często towarzyszą przekąski takie jak prażona kukurydza, orzeszki ziemne albo gotowany jęczmień. W wielu rejonach Etiopii ceremonia odbywa się trzy razy dziennie: rano, w południe i wieczorem. To najważniejsze społeczne wydarzenie w wiosce i czas dyskusji na temat życia, polityki, a także plotkowania. Niegrzecznie jest poprzestać na mniej niż trzech filiżankach kawy, gdyż wypicie trzeciej niesie ze sobą błogosławieństwo. Przemiana duchowa, która ma zajść podczas ceremonii kawy, wymaga dopełnienia Abol (przy pierwszej kolejce), Tona (druga kolejka) oraz Baraka (trzecia).
Kawa zajmuje w Etiopii miejsce honorowe. Sam proces uprawy i zbiorów angażuje ponad dwanaście milionów mieszkańców tego kraju i przynosi około dwóch trzecich jego dochodu. Nic dziwnego, że jedno z etiopskich powiedzeń, "Buna dabo naw", oznacza: "Kawa to nasz chleb"!
wtorek, 15 marca 2011
Format i kaliber cygara
Format (vitola) to jedna z głównych kategorii podziału cygar, która jest nierozerwalnie związana z ich długością i średnicą. Ta ostatnia określana jest jako "kaliber" (ang. ring gauge). Podstawową jednostką miary są cale, a kaliber wyrażony jest ilością 1/64 części cala. Dla przykładu, cygara kubańskie w formacie "robusto" mają długość 4 i 7/8 cala i kaliber 50. Robusto spoza Kuby, mają kaliber zbliżony do 50 i długość 5 cali.
Cygara produkowane są obecnie w niezliczonych formatach, a ich oryginalne nazwy coraz częściej są zamieniane "marketingowo" poprawnymi określeniami. To powoduje, że terminologia formatów jest bardzo rozległa i pełna nieścisłości.
Kombinacja średnicy i długości ma ogromny wpływ na walory smakowe cygara. Długość, pozwala nie tylko na długie delektowanie się cygarem, ale także zapewnia kilkukrotną zmianę smaku w trakcie palenia. Średnica ma jeszcze większy wpływ zapewniając "chłodniejszy" dym oraz delikatny, a zarazem wysublimowany smak.
Oprócz opisanego wyżej sposobu podziału cygar wg kalibru i długości, jest jeszcze podział pod względem kształtu. Odnosi się on do wszystkich produkowanych cygar, niezależnie od ich marki. Są to dwa typy cygar: Parejos, czyli cygara prostościenne oraz Figurados o bokach profilowanych. Większość cygar obecnie produkowanych należy do pierwszej grupy, aczkolwiek popularność tych ostatnich powoli zaczyna rosnąć i być może dorówna tej z przełomu XIX i XX w.
Cygara produkowane są obecnie w niezliczonych formatach, a ich oryginalne nazwy coraz częściej są zamieniane "marketingowo" poprawnymi określeniami. To powoduje, że terminologia formatów jest bardzo rozległa i pełna nieścisłości.
Kombinacja średnicy i długości ma ogromny wpływ na walory smakowe cygara. Długość, pozwala nie tylko na długie delektowanie się cygarem, ale także zapewnia kilkukrotną zmianę smaku w trakcie palenia. Średnica ma jeszcze większy wpływ zapewniając "chłodniejszy" dym oraz delikatny, a zarazem wysublimowany smak.
Oprócz opisanego wyżej sposobu podziału cygar wg kalibru i długości, jest jeszcze podział pod względem kształtu. Odnosi się on do wszystkich produkowanych cygar, niezależnie od ich marki. Są to dwa typy cygar: Parejos, czyli cygara prostościenne oraz Figurados o bokach profilowanych. Większość cygar obecnie produkowanych należy do pierwszej grupy, aczkolwiek popularność tych ostatnich powoli zaczyna rosnąć i być może dorówna tej z przełomu XIX i XX w.
Herbata White Ring
Herbata White Ring
utworzona przez użytkownika Loża Dżentelmenów w dniu 3 marca 2011 o 13:04
White Ring to ceniona na całym świecie herbata o ciekawym kształcie, smaku i szerokim wachlarzu właściwości leczniczych.
Herbata White Ring zyskała sobie taką nazwę przez specyficzny kształt i kolor. Liście krzewu herbacianego chronione są przed słońcem (podobnie jak w przypadku innych herbat białych) tak, by nie wytworzyły zielonego pigmentu zwanego chlorofilem. Liście zbierane na wiosnę w procesie produkcyjnym zwijane są w charakterystyczne dla tej herbaty białe pierścienie.
White Ring daje napar o lekko słomkowym kolorze i kwiecistym, jaśminowym aromacie.
Pochodzi ona z Chin, gdzie podanie czaju z tej herbaty daje gościom do zrozumienia, że są dla nas bardzo ważni i bliscy. Powodem tego jest nie tylko tradycja Państwa Środka, ale również wysoka cena suszu herbacianego (W Polsce wynosi ona około 70 zł za 100 g).
utworzona przez użytkownika Loża Dżentelmenów w dniu 3 marca 2011 o 13:04
White Ring to ceniona na całym świecie herbata o ciekawym kształcie, smaku i szerokim wachlarzu właściwości leczniczych.
Herbata White Ring zyskała sobie taką nazwę przez specyficzny kształt i kolor. Liście krzewu herbacianego chronione są przed słońcem (podobnie jak w przypadku innych herbat białych) tak, by nie wytworzyły zielonego pigmentu zwanego chlorofilem. Liście zbierane na wiosnę w procesie produkcyjnym zwijane są w charakterystyczne dla tej herbaty białe pierścienie.
White Ring daje napar o lekko słomkowym kolorze i kwiecistym, jaśminowym aromacie.
Pochodzi ona z Chin, gdzie podanie czaju z tej herbaty daje gościom do zrozumienia, że są dla nas bardzo ważni i bliscy. Powodem tego jest nie tylko tradycja Państwa Środka, ale również wysoka cena suszu herbacianego (W Polsce wynosi ona około 70 zł za 100 g).
niedziela, 27 lutego 2011
Kieliszki do wina
Jakość, grubość, barwa i kształt kieliszka odgrywają doniosłą rolę w osiągnięciu właściwych wrażeń wzrokowych, zapachowych i smakowych. Cechy kieliszków powinny być następujące:
1) barwa szkła biała, czysta w celu możliwości podziwiania klarowności wina, jego połysku i pięknej barwy;
2) szkło powinno być cienkie, by istniała możliwość ogrzania wina ciepłem ręki. Równocześnie kieliszek powinien mieć nóżkę, która zapobiegałaby ogrzewaniu się jego zawartości w przypadku, gdy jest to niepożądane;
3) pojemność kieliszka powinna być dość duża i wynosić 110-140 ml. Kieliszek zwyczajowo napełnia się tylko do 2/3 objętości, wlewając do niego 80-100 ml wina;
4) kształt kieliszka powinien być różny w zależności od typu i rodzaju wina, w związku z tym:
* do win francuskich są stosowane duże kieliszki (do burgundzkiego nieco większe niż do bordoskich), na nóżce średniej długości;
* do win reńskich - tradycyjne kieliszki stosunkowo płaskie, na wysokich, często ozdobnych nóżkach;
* do mocnych win południowych, jak sherry, porto i madera - kieliszki mniejsze niż do win francuskich lub reńskich, o pojemności 75-85 ml oraz węższe - w kształcie tulipana, osadzone na krótkiej nóżce;
* do szampana lub wina musującego do niedawna była stosowana tradycyjna płaska czarka na stosunkowo wysokiej nóżce, lecz w ostatnich latach ten kształt kieliszka jest rzadziej stosowany, ponieważ zawarty w winie dwutlenek węgla zbyt szybko się ulatniał. Modniejsze są obecnie tzw. kielichy szampańskie, wąskie, lekko rozszerzające się ku górze, na bardzo niskich nóżkach lub duże kieliszki białe, jak do win bordoskich białych. Wysokie i smukłe kieliszki najlepiej harmonizują z unoszącymi się w płynie perlistymi pęcherzykami gazu.
1) barwa szkła biała, czysta w celu możliwości podziwiania klarowności wina, jego połysku i pięknej barwy;
2) szkło powinno być cienkie, by istniała możliwość ogrzania wina ciepłem ręki. Równocześnie kieliszek powinien mieć nóżkę, która zapobiegałaby ogrzewaniu się jego zawartości w przypadku, gdy jest to niepożądane;
3) pojemność kieliszka powinna być dość duża i wynosić 110-140 ml. Kieliszek zwyczajowo napełnia się tylko do 2/3 objętości, wlewając do niego 80-100 ml wina;
4) kształt kieliszka powinien być różny w zależności od typu i rodzaju wina, w związku z tym:
* do win francuskich są stosowane duże kieliszki (do burgundzkiego nieco większe niż do bordoskich), na nóżce średniej długości;
* do win reńskich - tradycyjne kieliszki stosunkowo płaskie, na wysokich, często ozdobnych nóżkach;
* do mocnych win południowych, jak sherry, porto i madera - kieliszki mniejsze niż do win francuskich lub reńskich, o pojemności 75-85 ml oraz węższe - w kształcie tulipana, osadzone na krótkiej nóżce;
* do szampana lub wina musującego do niedawna była stosowana tradycyjna płaska czarka na stosunkowo wysokiej nóżce, lecz w ostatnich latach ten kształt kieliszka jest rzadziej stosowany, ponieważ zawarty w winie dwutlenek węgla zbyt szybko się ulatniał. Modniejsze są obecnie tzw. kielichy szampańskie, wąskie, lekko rozszerzające się ku górze, na bardzo niskich nóżkach lub duże kieliszki białe, jak do win bordoskich białych. Wysokie i smukłe kieliszki najlepiej harmonizują z unoszącymi się w płynie perlistymi pęcherzykami gazu.
Subskrybuj:
Posty (Atom)